www.xq28.net รักพ่อครับ Xq28 Born to be GAY

วันนี้ ได้เขียนกระทู้เตือนสติน้องสาวที่เราคอยดุแลเขาอยู๋ห่างๆมาตลอด 1 ปีที่ผ่านมา

เธอกำลังทะเลาะกะพ่อของตนอยู่ครับ

ผมเลยตัดสินใจยอมเสียเวลา เขียนเล่าอะไรให้เขาอ่าน

แต่ไปๆมาๆ รูสึกว่าจะโดนใจหลายคน

เลยคิดว่าลองนำมาโพสต์ให้ได้อ่านกันดีกว่าครับ

.......

เอาละครับ
-------------------------------
รู้อะไรไหม
เธอยังไม่ได้รู้จัก "ความพอดี" เลย
มัชชิมาปฏิปทาหนะ ทางสายกลางหนะ
เคยเรียนแล้วไม่ใช่หรือในวิชาพระพุทธศาสนาหนะ

-----------------------------------------

เชื่อไหม
เมื่อสัก 2 ปีก่อนหน้านี้
พี่เองเคยรู้สึกเกลียดพ่อพี่อย่างที่สุด
เกลียดถึงขนาดอยากจะฆ่าเขาด้วยซ้ำ
หากนับย้อนไปดูอดีตที่ผ่านมา
เขาทำกับพี่เจ็บแสบขนาดไหน
ทุกวันนี้บาดแผลที่ว่า มันก็ยังตามมาหลอกหลอน
ในใจพี่อยู่บ้าง

แต่รู้อะไรไหม
วันที่พี่ไปดูคอนเสิร์ทเฉลียง
เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา
ก่อนจะเข้าไปดูคอนเสิร์ท พี่ไปเดินแถว
ริมแม่น้ำเจ้าพระยา
รู้ไหมริตาร์ พี่คิดถึงพ่อพี่ขึ้นมาอย่างจับใจ

คิดว่าทำไมแทนที่จะพาพ่อและแม่พี่มาดู แต่กลับ
พาแฟนพี่มาดู

ทำไมพี่ยอมเสียเงิน 1,600 บาทเพื่อความสุขของตัวเอง
และแฟนพี่ได้ แต่กลับไม่ยอมซื้อความสุขให้กับพ่อแม่ของพี่
บ้างเลย

พี่รู้สึกแย่มากๆ จนทนไม่ไหว ต้องโทรศัพท์กลับไปคุยกับ
พ่อพี่ แต่พอได้ยินเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง
ของพ่อพี่ พี่จึงค่อยสบายใจขึ้นมาบ้าง
เชื่อได้เลยว่า ถ้าเย็นวันนั้น พี่ไม่โทรหาพ่อพี่ พี่ดูคอนเสิร์ท
ไม่ได้แน่ๆ

เพราะพี่รู้ว่าพ่อพี่เหนื่อยมาก กับการประคับประคอง
ให้บริษัทของพ่อพี่ผ่านวิกฤติการณ์ที่เกิดจากน้ำมือของลูกจ้างเลวๆ
3-4 คน เมื่อช่วงสิงหาคมที่ผ่านมา ถึงขนาดที่ว่า นั่งกินข้าวกันอยู่
พ่อพี่จะต้องคิดและพูดแต่เรื่องงาน จนไม่มีเวลา และไม่คิดจะ
หาความสุขให้กับตัวเอง แม้ช่วงนี้จะดีขึ้นแล้วก็ตาม

ช่วงนั้นพี่กับแม่พี่ต้องมีกรณีวิวาทะกับพ่อพี่บ่อยมาก แทบทุกวัน
แล้วไหนพี่จะเจอปัญหาส่วนตัวอีก พี่ต้องประคับประคองมัน
ไปให้ได้ แต่พี่ก็ยังรู้ดีอยู่ว่า เจตนาของพ่อพี่ คืออะไร

จริงอยู่ พ่อพี่ทำเรื่องให้พี่และแม่พี่ต้องเจ็บใจมาตลอด
ตั้งแต่พี่ยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ
ด้วยปากคอที่เฉือดเฉือนและนิสัยที่เอาแต่ใจตัวเองสุดๆ
จนไม่นึกถึงคนอื่น
แต่เขาเป็นคนดี ไม่ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ รักครอบครัว
ยอมทิ้งเพื่อน เพื่อเอาเวลาทั้งหมดมาให้ครอบครัว
ไม่ออกงานสังคมเลย ถ้าไม่จำเป็น ไม่เที่ยวกลางคืน
ไม่ไปหาผู้หญิงอื่น
จะหาผู้ชายที่ดีอย่างนี้ในโลกได้สักกี่คนกัน

จำได้เลยเรื่องโทรศัพท์โรคจิต
คนที่พาพี่ไปแจ้งความที่ สภอ.บางพลี
ก็พ่อพี่เอง

---------------------------------------

จริงอยู่ว่า เมื่อก่อน จนถึงทุกวันนี้
เวลาที่อารมณ์เสียแรงๆ เขามักจะบ่นว่า
เขาเลิกหวังในตัวของพี่แล้ว
และคำคำนี้ ทิ้มแทงใจพี่ลึกๆเงียบๆมาตลอด

แต่เมื่อ 11 พฤศจิกายน 1999
วันที่พ่อพี่ได้รู้ความจริงบางอย่าง
เกี่ยวกับตัวพี่

ตอนนั้น พี่ขับรถอยู่ เหยียบ 120-130 กม./ชม.
บนบางนา-ตราด คงรู้นะว่าแถวนั้น รถจะวิ่งเร็วมาก
ถ้าคันใดคันนึงหยุด คือ อาจมีโศกนาฏกรรม

เมื่อความจริงบางอย่าง หลุดออกมาจากปากพี่
แทนที่พ่อพี่จะร้องไห้ แต่กลับเป็นพี่เองที่ร้องไห้ออกมา
และขาดสติ จนไม่อาจอยู่ในสภาพที่ขับรถต่อไปได้แล้ว

รู้ไหม พ่อพี่พูดเบาๆใจเย็นๆว่า "จิม หลบเข้าข้างทาง
ก่อน พ่อขับเอง"

พี่ลงจากรถ แล้วเปลี่ยนให้พ่อพี่ขึ้นมานั่ง
พ่อพี่เข้ามาช่วยพี่แบบนี้ไว้หลายครั้งแล้ว
ในสิ่งที่พี่ไม่สามารถทำต่อไปได้
ครั้งนั้นก็เช่นกัน

เมื่อเขารู้ว่าลูกของเขาผิดปกติ
จริงอยู่ พ่อแม่คนอื่นคงอาละวาด และตะเพิด
ไล่ออกจากบ้านแล้ว
การที่รับรู้ว่าลูกตัวเองเป็นเกย์นั้น มันไม่ใช่เรื่อง
ที่น่าดีใจนักหรอก

แต่รู้ไหม เขาพูดอะไร
พ่อพี่เพียงแต่ปลอบพี่ และบอกว่า ใจเย็นๆนะ
"ไม่เป็นไร ถึงลูกจะเป็นอะไร พ่อก็ยังรักลูกอยู่เหมือนเดิม"

พี่รู้ได้ทันทีเลยว่า หัวใจพ่อพี่เจ็บขนาดไหน
เขาตั้งความหวังไว้กับตัวพี่มากขนาดไหน
และเมื่อมันไม่เป็นอย่างที่เขาหวัง
เมื่อสิ่งที่เขาคาดคิดไว้มันดันเกิดขึ้น
ก้เหมือนกับตกจากตึกสูงๆเลยทีเดียว

ตอนนั้นพี่ยิ่งร้องไห้ ร้องหนักมาก
และเมื่อเช้าวันถัดมา พ่อพี่กับพี่
ถึงได้เปิดอกคุยกันเป็นครั้งแรก
แม้จะอยู่บนพื้นฐานการมองโลกที่ต่างกัน
แต่เราพยายามจะจูนเข้าหากันเต็มที่

พ่อพี่ขอโทษพี่ที่เขาพูดว่า
เขาหมดหวังในตัวพี่
เพราะนั่นเป็นเพียงแค่
ความพยายามที่จะทำให้พี่
ลุกขึ้นสู้กับคำสบประมาท
ซึ่งบทเรียนนี้ พ่อพี่ได้รู้แล้วว่า
เขาไม่ควรใช้อย่างพร่ำเพรื่อ
เหมือนที่ผ่านมา เพราะนั่นจะยิ่งทำให้
ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูก
มันยิ่งเลวร้าย

แต่พ่อพี่ก็ยังมั่นคงพอที่จะปลอบและ
พยายามทำใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
เพื่อให้พี่ยืนอยุ่ในสังคมได้อย่างมีความสุข
ที่สุด


-----------------------------------------------


เวลานี้ ที่กำลังพิมพ์อยุ่ พ่อพี่นอนหลับบนโซฟา
ยิ้มที่มุมปาก
ห่างจาก PC ของพี่ประมาณ 2-3 ช่วงตัว
พี่ไม่ได้เห็นภาพนี้มานานแล้ว นานหลายปีเลยหละ
พี่พิมพ์กระทู้นี้ไปด้วยน้ำตาแห่งความปิติ
ที่นองอยู่บนใบหน้า ท่ามกลาง
ความเงียบสงบในใจ

พี่กล้าพูดเลยว่า
เวลานี้ สิ่งที่เคยเกิดขึ้นมา พี่ให้อภัยพ่อพี่ไปหมดแล้ว

เธอเคยย้อนคิดบ้างไหม
ว่าที่ผ่านมา เกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเธอ
เกิดอะไรขึ้นกับตัวเอ
ทำไมทุกสิ่งมันเกิดขึ้น

เธอเฝ้าจะถามแต่ว่าทำไม
แต่เธอไม่เคยค้นพบคำตอบซักที

เป็นที่ใจเธอเองหรือเปล่า
เธอพยายามเรียกร้องให้คนรอบข้างมาเข้าใจเธอ
แต่เธอเคยเข้าใจคนรอบข้างมากน้อยแค่ไหน

ลองตอบคำถามเหล่านี้ก่อนดีไหม
ถอดเอาความต้องการของตัวเองแต่ฝ่ายเดียว
ที่ทำตัวเป้นแว่นดำที่พรางตาเธอจากทางออกของปัญหา
ดีกว่าไหม

เผื่อว่าความทุกข์และความสับสนในใจเธอตอนนี้
มันจะกระจ่างชัดถึงแสงสว่างของปากถ้ำที่รออยุ่ตรงหน้า

----------------------------

สุดท้ายนี้ ขอบคุณมากๆที่ทนอ่านจนจบครับ

แต่ก่อนจบ
อยากจะบอกพ่อว่า

พ่อครับ ผมรักพ่อ


โดย JIMMY

Our Sponsor
Art of the world